جبران کمبود گاز با کمک ظرفیت داخلی نقش میدان بلال در تأمین گاز پایدار
ام آی جی تی: میدان گازی بلال با تولید روزانه 500 میلیون فوت مکعب گاز، نقشی کلیدی در حفظ پایداری شبکه انرژی کشور و رویارویی با ناترازی گاز ایفا می کند.
به گزارش ام آی جی تی به نقل از مهر، زمستان که از راه می رسد، بحث «ناترازی گاز» به صدر اخبار انرژی کشور می آید. این ناترازی به زبان ساده یعنی میزان مصرف گاز در قسمت خانگی و صنعتی به قدری بالا رفته که سیستم تولید و شبکه توزیع، دیگر توان تأمین هم زمان آنرا ندارد. در حالیکه سال ها پارس جنوبی به عنوان قلب تپنده انرژی کشور عمل کرده، حالا برخی میادین با افت فشار طبیعی مواجه گشته اند. در این بین، راهکار منطقی و اقتصادی برای حفظ امنیت انرژی کشور، تمرکز بر توسعه میادین گازی کوچک تر اما دردسترس است که می توانند بدون احتیاج به سرمایه گذاری های سنگین برای ساخت پالایشگاه های جدید، به شبکه سراسری وصل شوند. میدان گازی بلال، یکی از همین گزینه های راهبردی است که اینروزها مسیر توسعه خویش را طی می کند.
بلال؛ راهکاری جهت استفاده هوشمندانه از زیرساخت ها
یکی از بزرگترین چالش های صنعت نفت و گاز در جهان و بخصوص در ایران، هزینه های سرسام آور ساخت پالایشگاه است. ساخت یک پالایشگاه مستقل گازی گاهی چندین میلیارد دلار هزینه دارد و سال ها زمان می برد. اما پروژه میدان گازی بلال از مدل هوشمندانه ای بهره می گیرد که اصطلاحاً به آن «اتکا به ظرفیتهای موجود» می گویند. این میدان در نزدیکی پارس جنوبی واقع شده و با هدف تولید روزانه ۵۰۰ میلیون فوت مکعب گاز و ۱۵ هزار بشکه میعانات گازی طراحی شده است.
نکته طلایی در این طرح، انتقال گاز تولیدی این میدان به پالایشگاه های موجود در سایت یک پارس جنوبی است. به عبارت ساده تر، به جای این که پول زیادی صرف ساخت پالایشگاه جدید نماییم، از ظرفیتهای خالی یا مازادی که در پالایشگاه های فعلی وجود دارد استفاده می نماییم. این رویکرد سبب می شود هزینه های پروژه بشکل قابل ملاحظه ای کم شود و با این حال، گاز جدیدی که به شبکه تزریق می شود، به تعادلِ عرضه و تقاضا کمک نماید.
این میدان علاوه بر کمک به تولید گاز، به علت موقعیت جغرافیایی خاص خود و قرارگیری در مرز مشترک با قطر، اهمیت سیاسی و امنیتی هم دارد. برداشت سریع و اصولی از مخازن مشترک، نه تنها یک لزوم اقتصادی برای کشور است، بلکه به عنوان یک وظیفه ملی برای حفظ سهم ایران از این منابع زیرزمینی تلقی می شود.
مشکلات فنی و اجرایی؛ عبور از پیچیدگی ها
توسعه یک میدان دریایی، حتی اگر در نزدیکی میادین بزرگ باشد، کار ساده ای نیست. این پروژه شامل حفر چاه های عمیق، نصب سکوهای عظیم دریایی، کشیدن خط لوله های زیردریایی و نصب سیستم های پیشرفته مخابراتی است. هر یک از این بخش ها، یک عملیات مهندسی دقیق و زمان بر است. در همین جهت، گروه پتروپارس به عنوان پیمانکار اصلی، مسئولیت مدیریت طراحی، ساخت و نصب تجهیزات این میدان را بر عهده دارد با سودجستن از توان داخلی، پروژه را در بازه زمانی تعیین شده ۵۲ ماهه به مرحله بهره برداری برساند. این مرحله بندی از نصب جکت (پایه سکو) تا عرشه و خط لوله، نیازمند هماهنگی بالایی است که در نهایت منجربه تزریق گاز به پالایشگاه های پارس جنوبی می شود.
این پروژه عملا نشان دهنده تغییر نگاه در مدیریت کلان انرژی کشور است؛ گذار از پروژه های بزرگِ پرهزینه بسمت پروژه های «بهینه ساز» که با کمترین سرمایه، بیشترین بازدهی را برای شبکه گاز کشور به همراه می آورند. در شرایطی که محدودیت های بودجه ای و تکنولوژیکی وجود دارد، چنین مدل هایی می توانند الگویی برای سایر میادین گازی کشور باشند تا از منابع در دسترس برای عبور از پیک مصرف استفاده گردد.
توسعه میدان گازی بلال را نباید تنها یک پروژه عمرانی در دریا دانست؛ این میدان بخشی از یک پازل بزرگ تر برای پایداری تأمین انرژی کشور است. وقتی از ناترازی گاز صحبت می نماییم، راهکارهای کوتاه مدت مثل مدیریت مصرف یا افزایش واردات، تنها مسکن های موقتی هستند. چاره حقیقی، افزایش تولید پایدار می باشد که میدان گازی بلال دقیقا همین هدف را دنبال می کند.
این طرح از چند جهت منطقی است اول این که با بهره گیری از ظرفیتهای پالایشگاهی موجود، از اتلاف سرمایه ملی جلوگیری می کند. دوم این که با برداشت از مخزن مشترک، حقوق ایران در میدان مرزی را حفظ می نماید و سوم این که با تزریق روزانه نیم میلیارد فوت مکعب گاز، فشار مضاعف بر شبکه سراسری را کم می کند. آن چه در میدان بلال درحال وقوع است، نمونه ای از «مدیریت دارایی های موجود» است. برای موفقیت کامل این پروژه، حفظ انضباط مالی و زمان بندی دقیق در اجرای عملیات دریایی باقیمانده، کلید اصلی خواهد بود. اگر این مدل توسعه ای بتواند با موفقیت به اتمام برسد، می تواند نقش برجسته ی در کاهش فشار بر سایر بخش های شبکه گاز و تأمین رفاه خانوارها در فصول سرد سال داشته باشد.
هر یک از این بخش ها، یک عملیات مهندسی دقیق و زمان بر است. این طرح از چند جهت منطقی است اول اینکه با استفاده از ظرفیت های پالایشگاهی موجود، از اتلاف سرمایه ملی جلوگیری می کند. دوم اینکه با برداشت از مخزن مشترک، حقوق ایران در میدان مرزی را حفظ می کند و سوم اینکه با تزریق روزانه نیم میلیارد فوت مکعب گاز، فشار مضاعف بر شبکه سراسری را کم می کند.
منبع: migtco.ir
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب