دروغ پردازی با بنزین متانولی متانول نیم درصدی خودرو را نابود نمی کند
به گزارش ام آی جی تی، هجمه به سوخت استاندارد در حالی شکل گرفته که کاربرد متانول تا 3 درصد جهانی است و غلظت نیم درصدی در ایران هیچ صدمه ای به موتور و پمپ بنزین نمی زند.
به گزارش ام آی جی تی به نقل از مهر، مساله کیفیت فرآورده های نفتی و ترکیبات مورد استفاده در زنجیره توزیع سوخت، همواره یکی از محورهای پرتوجه و حساس در فضای رسانه ای و افکار عمومی کشور بوده است. طی روزهای اخیر، همزمان با انتشار اخباری پیرامون اجرای آزمایشی طرح های ارتقاء کیفی بنزین و استفاده از مقادیر بسیار جزئی متانول در ترکیب سوخت، موجی از ابهامات، شایعات و فضاسازی های غیرفنی در بستر شبکه های اجتماعی شکل گرفت. برخی ادعاها با نگاهی اغراق آمیز مدعی شده اند که حضور متانول در بنزین سبب خرابی قطعی و سریع پیشرانه خودرو ها، پوسیدگی فوری مجاری سوخت رسانی و لطمه جدی به پمپ بنزین ها می شود.
این فضا در حالی به وجود آمده که بررسی های علمی، الزامات بین المللی و داده های پالایشی نشان می دهند استفاده از الکل ها و ترکیبات اکسیژنه در سوخت های هیدروکربنی، روشی کاملا پذیرفته شده و علمی در صنعت پالایش نفت جهان محسوب می شود. برای شناخت دقیق این موضوع، لازم است که مرز میان الزامات مهندسی و ادعاهای نامستند تفکیک شود. متانول به عنوان یک آرام سوز و افزایش دهنده طبیعی عدد اکتان، در صورتیکه در چهارچوب استانداردهای تعریف شده و تحت نظارت آزمایشگاهی با بنزین پایه ترکیب شود، رفتاری کاملا سازگار با پیشرانه های احتراق داخلی خواهد داشت. واکاوی مشخصات فنی این ترکیب، میزان مجاز اختلاط و تجارب کشورهای پیشرفته در استفاده از این سوخت، پاسخ روشنی به پرسش ها و نگرانی های طرح شده در جامعه عرضه می کند.
ماهیت بنزین متانولی و چرایی کاربرد آن در پالایشگاه ها
بنزین متانولی به سوخت ترکیبی اطلاق می شود که از اختلاط نسبت معینی از الکل متیلیک با بنزین پایه به دست می آید تا بدون احتیاج به ترکیبات آروماتیک سنگین، عدد اکتان سوخت افزایش یابد. متانول به عنوان ساده ترین نوع الکل، دارای عدد اکتان تحقیقی در حدود ۱۰۸ تا ۱۱۴ است و وجود اتم اکسیژن در ساختار مولکولی آن به احتراق کامل تر، کاهش انتشار گازهای سمی مونوکسید کربن و مهار پدیده ضربه یا ناک در موتور کمک شایانی می کند.
استانداردهای جهانی و تجربه سایر کشورها در استفاده از متانول
بر اساس استانداردهای بین المللی مرجع و همینطور استاندارد ملی ایران، استفاده از متانول در بنزین تا سقف ۳ درصد حجمی بدون احتیاج به هیچ گونه تغییر در قطعات، شیلنگ ها، انژکتورها یا سیستم مدیریت موتور (ECU) کاملا مجاز و ایمن است. در سطح جهانی نیز کشورهایی همچون چین از ترکیبات پرغلظت تر مانند سوخت M15 (حاوی ۱۵ درصد متانول) در مقیاس گسترده و در سطح ناوگان حمل و نقل عمومی استفاده می نمایند که این امر نشان دهنده رسمیت و کار آمدی فنی این الگو در صنعت سوخت دنیاست.
ارزیابی فنی اختلاط نیم درصدی و رد فرضیه لطمه به قطعات
در کشور ما بنا بر اعلام مراجع رسمی نظیر کمیسیون انرژی مجلس و شرکت ملی پالایش و پخش فرآورده های نفتی، میزان متانول مورد استفاده در طرح های آزمایشی کمتر از نیم درصد (۰.۵ درصد) بوده که شش برابر کمتر از آستانه مجاز استانداردهای بین المللی است. در چنین غلظت بسیار پایینی، خواص حل کنندگی و خورندگی الکل کاملا در حجم بنزین پایه مستهلک شده و هیچ گونه واکنش منفی با کاسه نمدها، واشرها، پمپ بنزین و قطعات فلزی رخ نمی دهد؛ ضمن آنکه فرآورده نهائی بعد از گذر از آزمون های سخت گیرانه ۲۱گانه کیفی وارد چرخه شده است.
بررسی جامع داده های مهندسی و شیمی سوخت نشان داده است که فضاسازی های اخیر پیرامون «آسیب فوری و فاجعه بار متانول به موتور خودروها» با حقیقت های تجربی و آزمون های پالایشگاهی هماهنگی ندارد. استفاده از ترکیبات اکسیژنه در سوخت نه تنها یک تخلف فنی به شمار نمی رود، بلکه راهکاری شناخته شده در علم مهندسی نفت برای رسیدن به سوختی پاک تر با پایداری احتراق بالاتر است. آن چه در مباحث مکانیکی و خوردگی قطعات مطرح می شود، صرفا در ارتباط با غلظت های بسیار بالا، استفاده نادرست در موتورهای ناسازگار، عدم استفاده از مواد بازدارنده خوردگی و یا نفوذ شدید رطوبت به مخازن است؛ عواملی که هیچ یک در غلظت ناچیز و ایمن نیم درصدی مصداق ندارند.
مقایسه نسبت های اجرایی در کشور با استانداردهای سخت گیرانه بین المللی که سقف ۳ درصد را برای خودرو های سواری بدون دستکاری مکانیکی مجاز دانسته اند، گویای آن می باشد که سوخت توزیع شده در حاشیه اطمینان کامل قرار دارد و عملکرد پیشرانه ها، سوزن های انژکتور و اورینگ های پلیمری را با مخاطره مواجه نمی نماید. علاوه بر این، ارزیابی بیشتر از ۲۰ پارامتر کیفی همچون چگالی، فشار بخار، محدوده تقطیر و شاخصهای ضدکوبش با نظارت مستمر سازمان ملی استاندارد، ضامن سلامت سوخت خروجی از مبادی پالایشی است.
بنابراین، پیوند زدن طرح های پژوهشی و بهینه سازی فرمولاسیون سوخت به شایعات تخریب خودرو، بیشتر از آنکه ریشه در حقیقت های فنی داشته باشد، ناشی از کمبود اطلاع رسانی دقیق و تحلیل های غیرتخصصی است. سودجستن از ظرفیتهای فنی سوخت های ترکیبی در بستری کاملا کنترل شده و منطبق بر ضوابط جهانی، مسیری اثبات شده در مدیریت انرژی و حفظ استانداردهای محیط زیست به شمار می آید.
بطور خلاصه برای شناخت دقیق این موضوع، لازم است که مرز میان الزامات مهندسی و ادعاهای نامستند تفکیک شود. متانول به عنوان ساده ترین نوع الکل، دارای عدد اکتان تحقیقی در حدود ۱۰۸ تا ۱۱۴ است و وجود اتم اکسیژن در ساختار مولکولی آن به احتراق کامل تر، کاهش انتشار گازهای سمی مونوکسید کربن و مهار پدیده ضربه یا ناک در موتور کمک شایانی می کند. آنچه در مباحث مکانیکی و خوردگی قطعات مطرح می شود، فقط در ارتباط با غلظت های خیلی بالا، استفاده ناصحیح در موتورهای ناسازگار، عدم استفاده از مواد بازدارنده خوردگی و یا نفوذ شدید رطوبت به مخازن است؛ عواملی که هیچ یک در غلظت ناچیز و ایمن نیم درصدی مصداق ندارند.
منبع: migtco.ir
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب